Mijn partner vindt het feit dat hij kanker heeft, een prive aangelegenheid is. Er zijn vanaf de constatering in de reguliere geneeskunde geen behandelmogelijkheden meer door uitzaaiingen, alleen palliatieve zorg en pijnbestrijding. Daarom wil hij dat behalve de kinderen niemand het weet zo lang hij gewoon kan leven en werken. Wel hebben wij een plan opgesteld om heel goed op zijn gezondheid te letten. Volgt alternatieve behandeling, die nu al zeven maanden zeer goed verloopt en waardoor de symptomen sterk verminderd zijn. Zeer gezonde voeding, aangepast dieet, voedingssupplementen, etc.
Als je het iemand verteld, kan je dat niet terugdraaien. In een hechte dorpsgemeenschap gaat dat dan erg snel van mond tot mond en wordt je maatschappelijk gezien toch anders bekeken en behandeld, dat is onvermijdelijk. Mensen gaan je voorzichtig behandelen, denken dat je stopt met werken, etc. Vragen wat voor behandeling je volgt, als die dan anders dan anders is, moet je uitleggen waarom je die keuze gemaakt hebt. Mijn man vindt dat hem dat erg gaat belasten, er steeds op aangesproken worden, zijn keuze moeten verdedigen, etc. Dus maakt hij deze keuze, om niets te vertellen.
Zelf vind ik het moeilijk. In elk gesprek komt wel het zinnetje voor ''hoe gaat het met je?". Dan zeg ik dat het goed gaat. Dit is ook zo, het gaat tot nu toe goed. Maar ondertussen maak ik mij natuurlijk wel zorgen. Maar om nu hem om die reden hem dwingen het te vertellen tegen zijn ouders, broers, zusters, etc. dat gaat mij te ver. Voor hem is het moeilijker, hij moet met de diagnose zien te leven.
Hoe gaan andere mensen met zo een dilemma om? Als er kanker geconstateerd wordt, vertel je het dan aan familie, en als je dat gedaan hebt, komt er dan een moment dat je daar spijt van hebt en zou willen dat niemand het weet?
Graag een reactie.
Johanna