Via het boekje "Waag de hink, stap, sprong en Leef!" op dit forum terecht gekomen.
Mijn verhaal in het kort:
50 jaar geworden en uitnodiging ontvangen voor bevolkingsonderzoek naar borstkanker, zomer 2004, jawel, u heeft de hoofdprijs. Borstsparend geopereerd, 4 chemo kuren, verwijdering lymfklieren in oksel, 33 bestralingen, 5 jaar hormoontherapie. Als extraatje lymfoedeemproblemen in arm en borst.
September 2008 mijn lief verongelukt op dramatische wijze, ongeluk of zelfdoding? Ben mijn maatje na 38 gelukkige jaren kwijt.
We hadden een week ervoor ons huis verkocht, ik moet verhuizen, waarheen en hoe???
December 2008 volledig genezen van borstkanker, maar nu de diagnose angiosarcoom, kanker van de weke delen, ontstaan door een combinatie van het bestralen in 2004 en lymfoedeem. Maart 2009, 1 maand voor mijn verhuizing wordt alsnog mijn borst geamputeerd, maar het is als een ijsberg. Mevrouw wat u aan de buitenkant ziet is slechts een heel klein gedeelte van de totale tumor, de snijranden zijn dus niet kanker-vrij. Ik ben niet meer te behandelen.
Uiteindelijk besluiten de artsen om in november toch maar een heel groot gebied te gaan bestralen in combinatie met hyperthermie. Dit uitsluitend om de kanker af te remmen. Genezen is uitgesloten.
Nu zit ik hier bij te komen van de behandelingen, heb vreselijk veel last van mijn huid, enorme brandwonden enz.
Het verschil tussen de 1e keer kanker en nu is enorm, mijn kringetje wordt steeds kleiner, collega's laten het afweten, sommige "vrienden" ook. En dan geen maatje aan je zij en bijna dagelijks bij zijn graf een kaarsje branden, en het liefst bij hem willen zijn.
Mijn leven = het slechtst geschreven boek aller tijden.