Mijn mémé was een zeer actief mens - ze zat is verschillende besturen - deed vrijwilleigerswerk in het rusthuis - ging jaarlijks meerdere malen op reis naar lourdes en naar de zee met haar vriendin - zong in het koor .... noem maar op....

Tot ze vorig jaar rond haar verjaardag plotse pijn in haar rug voelde.... na een reeks onderzoeken liet ze zich overtuigen om haar op 82-jarige leeftijd te laten opereren aan haar rug ... routineoperatie...liet ze dit niet doen zou ze volgens de arts binnen de 6 maand verlamd raken en rolstoelgebonden zou worden Dus op 4 januari van dit jaar liet ze het doen en in eerste instantie bleek het ook geslaagd...

Maar de nacht voor ze terug naar haar huisje zou keren om de rest van haar leven terug op te pikken sloeg het noodlot toe en krreg ze een zware trombose....met afasie tot gevolg... ze is sindsdien verlamd over de ganse linker zijde en kan niet meer praten.... :(  Waar ze altijd voor had gevreesd gebeude - ze moest haar huisje inruilen voor het rusthuis......sinds ze in het rusthuis is is ze al 5 keer binnengebracht met tia's - zware epilepsieaanvallen - darminfarct.....

De laatste keer was nu maandag - ondanks de hoogste dosis keppra -  een epilepsieaanval die min. een halfuur duurde en die 2 dosissen valium nodig had om te "herstellen"... de huisarts vreesde dat ze de nacht niet zou uitkomen - deed ze het toch dan werd ze overgebracht naar palliatieve.... wat dinsdag ook is gebeurd.... ze zijn gestrat met een comfortsituatie....alle medicatie werd stopgezet, ze kreeg een pijnpomp met dormicum en enkel de keppra werd behouden om epilepsie te voorkomen omdat dit zeer pijnelijk voor haar is en dat willen we vermijden....

Oedeem en een longonsteking staken de kop op dinsdag waarvoor ze geen antibiotica krijgt omdat we niets levensverlengend meer willen doen....eens de longontsteking zich volledig ontpopte zodat ze heel moeilijk ademde gingen ze beginnen met de palliatieve sedatie waardoor het heel rap kon gaan.... sinds maandag loopt heel de familie met de telefoon bij de hand wachtend op dat gedoemde telefoontje dat meme niet langer meer bij ons is.... Maar blijkbaar doet meme het sinds gisteren onverstaanbaar goed.... ze eet ze drinkt - ze is allert - de longonsteking lijkt zichzelf te herstellen.... iedereen bekijkt het met verbazing.... wat moeten we ervan denken.... is dit de zo genoemde opflakkering? en gaat het plots keren .... of gaat meme idd - zelfs zonder al haar medicatie die ze voordien zo nodig had ( hartmedicatie , bloedverdunners , ....) terug naar het rusthuis keren en nog een tijdje bij ons blijven....?????

Hebben jullie gelijke ervaringen? kun je deze met me delen? de artsen willen het afwachten en blijft het na een week zo willen ze terug met de familie aan tafel om de verdere behandeling te bespreken? Wij willen zowiezo niet meer dat al haar medicatie word opgestart om alles onnodig te verlengen....bllijkbaar is ze beter zonder haar medicatie.....