Mijn naam is Sylvia, ik ben 45 jaar, getrouwd en heb 4 kinderen. Na jarenlang morbide obese te zijn geweest besloot ik in 2007 stappen te gaan ondernemen naar een gezondere ik. 6 dec 2007 kreeg ik een gastric bypass (maag en darmverkleining) en kwam mijn wereld op zijn kop te staan, ik was niet meer in staat om te eten. Werd er iedere keer doodziek van tot flauwvallen aan toe. Ik had een startgewicht van 162 kg bij een lengte van 1.88m. In het eerste jaar verloor ik 80 kg, in het 2e 10kg, vervolgens bleef ik n jaar netjes op gewicht maar dit laatste jaar ben ik 12 kg verloren. Ik weeg nu nog 60kg. Ik 

Heb in de afgelopen jaren veel internisten gezien, allergologen,dietisten, veel onderzoeken gehad waaronder allergie-testen en ik bleek voedselallergien en -intolleranties te ontwikkelen, meer en meer. Uiteindelijk kreeg ik in febr 2011 de diagnose dat ik extreem dumpingsyndroom had en kreeg ik een middel dat ik  in mijn buik kon spuiten om vervolgens te kunnen eten. De darm bleef dan rustig maar de rest van het lichaam bleef protesteren.

24 september had ik heerlijk gewandeld met man en honden maar was kapot bij thuiskomst. Ik weet nog dat we naar de winkel zijn gegaan maar ben aan koken nooit meer toegekomen. Kwam bij, ijskoud en kletsnat, doordat iemand een goedje in mijn hand wilde spuiten en ik dat niet wilde hebben (het bleek al de 2e glucose oplossing te zijn). Ik was in een hypo-coma beland. Ik kan mijn hier verder niet zo heel veel meer van herinneren alleen dat ik mij zo vreselijk dronken voelde, eenmaal op de ehbo wilde ik maar een ding en dat was naar huis. Veilig in mijn bed. Ik ben dan ook niet gebleven. Achteraf gezien heb ik daar heel goed aangedaan.

3 weken later had ik mijzelf weer enigszins hervonden en een spoedafspraak bij mijn internist gemaakt. Daar kreeg ik de uiteindelijke diagnose hypoglykemie - dumpingsyndroom. Het was niet langer verantwoord alleen te zijn. Dit blijkt echter een onmogelijke opgaaf te zijn met werkende en schoolgaande gezinsleden. Inmiddels is ook duidelijk waarom mijn energielevel zo laag is. En is duidelijk wat ik op een dag kan doen en dat is niet veel. 

Het gekke is dat ik al dik 1 jaar wist dat ik iets onder de leden had waar ik aan zou sterven, ik zou hier niet oud mee worden. Specialisten draaien er omheen. Zelf stopte ik het weg, net een struisvogel. Tot ik gistermiddag geconfronteerd werd door een kennis. 

Ja ik heb een dodelijke ziekte.